Hoog een droog

Voor de renaissance was architectuur een overbodige luxe. Veel aandacht voor verfijning, kunst, en schoonheid was er niet. Daar was ook geen economische ruimte voor destijds. Alleen voor de aller rijkste was kunst het overwegen waard. Maar zelfs dan wist men nog niet de in extase brengende schoonheid van kunst zodanig te waarderen dat er stukken werden gekocht. Veel kunst werd er overigens ook niet gemaakt. Na de renaissance was dit wel een ander verhaal. Recht de romantiek in met de verfkwasten onder de arm, zo zie ik die revolutie voor me. Prachtige gebouwen kwamen als bosjes tevoorschijn. Het had een prachtverschijning moeten zijn destijds. Kunst was dus helemaal in, het was verantwoord en het werd gewaardeerd. Even als architectuur. Mensen schonken weer aandacht aan waar ze in liepen, waar hun huiskamer mee gevuld was en waar ze in woonden. En niets was te gek. Het is in deze tijd geweest dat het rieten dak haar introductie kreeg.

De rieten kap is voor het eerst in de geschiedenisboeken verschenen toen de boeren extra te besteden geld hadden. Voorheen was de gangbare dakbedekking geweest maar toen er het geld voor was kwam men met alternatieven. En zo is het rietendak geboren.

Dit materiaal is uitstekend bouwmateriaal. Het isoleert geweldig, het is dus onwijs duurzaam, en in die tijd ver voor alle andere bouwtechnieken uit. Daarnaast is het goedkoop, put het de grondstoffen van de aarde niet uit want je kan het bij planten en ziet het er ontzettend fraai uit. Dit materiaal, de rietstengel, kent dus eigenlijk alleen maar voordelen. In tegenstelling tot de in deze tijd traditionele bouwmaterialen zoals de dakpan, of bij appartementencomplexen de rubberen bedekking of die van teer is het rieten dakbedeksel een uitstekend alternatief vanwege al de voordelen eerder genoemd.

En dat wisten ze honderden jaren geleden al.

Related posts